Bolonia na weekend. Czerwone miasto, które skradnie Wasze serce (i podniebienie!) 

Na pokładzie, w ramach standardowego serwisu, czekała też na mnie klasyczna polska drożdżówka i aromatyczna kawa – małe rzeczy, które sprawiły, że poczułam się zaopiekowana już w powietrzu. 

Przeczytaj również: Bolonia: atrakcje, które musisz znać. Co zobaczyć w stolicy Emilii-Romanii?

Lądowanie w Bolonii to przyjemność, ponieważ lotnisko jest położone bardzo blisko centrum (zaledwie 6 km). Najwygodniejszą opcją transportu do miasta jest Marconi Express – zautomatyzowana kolejka, która w 7 minut dowiozła mnie do głównego dworca kolejowego (Stazione Centrale). 

Porada: nie musicie stać w kolejkach do automatów. System pay&go pozwala przyłożyć kartę płatniczą bezpośrednio do bramki. Szybko, bezgotówkowo i wygodnie! Za bilet w jedną stronę zapłaciłam: 12,80 €. 

Przeczytaj również: Okolice Bolonii — co zobaczyć w regionie Emilia-Romania?

Moim zdaniem, zwiedzanie Bolonii pieszo to najlepsze możliwe rozwiązanie — już po pierwszych minutach spaceru można zrozumieć, skąd wziął się przydomek miasta: „la rossa”. Całe historyczne centrum Bolonii to bowiem morze dachów i budynków w odcieniach ochry, pomarańczy i głębokiej czerwieni. Nic dziwnego, bo miasto budowano głównie z cegły, co nadaje mu niezwykle spójnego, ciepłego charakteru. 

Przeczytaj także: Kierunek – Włochy. Kiedy jechać do Bolonii? Informacje praktyczne.

Moja przygoda zaczęła się od Piazza Maggiore, która tętni życiem od rana do wieczora. Tuż obok znajduje się Fontanna Neptuna, od wieków będąca jednym z najpopularniejszych punktów spotkań mieszkańców.

Najbardziej urzekły mnie jednak nie tyle zabytki, ile fakt, że całe historyczne centrum Bolonii to labirynt arkad. Można pod nimi spacerować godzinami, nie martwiąc się o pogodę, odkrywając ukryte dziedzińce i targi, na przykład Mercato di Mezzo.

Inny obowiązkowy punkt w centrum Bolonii to Dwie Wieże (Le Due Torri), górujące nad miastem. Niestety z powodu prac remontowych nie było mi dane podziwiać z wysoka morza czerwonych dachów, ale polecam sprawdzać dostępność, bo może będziecie mieli więcej szczęścia. 

Bazylika św. Petroniusza (Bazylika San Petronio) znajduje się na Piazza Maggiore i wyróżnia niedokończoną fasadą, która przypomina o ogromnych ambicjach średniowiecznej Bolonii. Jej budowa trwała przez kilka stuleci, ale projekt zatrzymały problemy finansowe, techniczne i polityczne.

Dolną część fasady pokryto marmurem, górna pozostała ceglana — i właśnie ten kontrast stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów na Piazza Maggiore. W środku bazyliki poszukajcie linii południkowej Cassiniego z XVII wieku – w słoneczny dzień promień światła wskazuje tam dokładny moment astronomicznego południa.

Bazylika San Petronio oferuje darmowe wejście. Jeśli jednak chcecie zwiedzić Kaplicę Trzech Króli (Kaplicę Bologninich), Kaplicę św. Sebastiana oraz Kaplicę św. Wincentego Ferreriusza, trzeba kupić osobny bilet.

W całym mieście jest w sumie ponad 62 km arkad, w tym około 40 km w historycznym centrum Bolonii. UNESCO doceniło je, wpisując na listę światowego dziedzictwa kulturowego. Portyki Bolonii są jak wielki, miejski salon – chronią przed deszczem, słońcem, a w ich cieniu toczy się życie towarzyskie. Spacerując pod arkadami, mijałam luksusowe butiki, galerie sztuki i rodzinne delikatesy. 

Z kolei Palazzo dell’Archiginnasio to dawna siedziba Uniwersytetu Bolońskiego, uznawanego za najstarszy uniwersytet świata zachodniego. Polecam wejść do środka i zobaczyć Teatr Anatomiczny, w którym dawniej studenci medycyny obserwowali sekcje zwłok. W sezonie zarezerwujcie bilet online z wyprzedzeniem.

Jeśli w Bolonii zamówicie spaghetti bolognese, Włoch na pewno uśmiechnie się z politowaniem. Tutejszy klasyk to tagliatelle al ragù. Wstążki makaronu idealnie komponują się z gęstym, mięsnym sosem. 

• Gdzie szukać jedzenia? Okolice Quadrilatero to uliczki wypełnione zapachem serów i wędlin. Jeśli szukacie czegoś bardziej „lokalnego” i w lepszej cenie, zajrzyjcie do Mercato delle Erbe. 

• Must-eat: mortadela (jest tu zupełnie inna niż ta, którą znamy z Polski!), prosciutto di Parma oraz tradycyjne tortellini podawane w bulionie. 

• Włoskie gelato: choć odwiedziłam Bolonię w styczniu, nie wyobrażałam sobie spaceru bez porcji lodów w dłoni. I to był strzał w dziesiątkę! Ich aksamitna konsystencja i głębia smaku sprawiły, że nawet zimowa aura nie przeszkadzała mi w tej małej, słodkiej radości. Koniecznie spróbujcie! Polecam Venchi lub Cremeria Santo Stefano, choć tak naprawdę każda bolońska lodziarnia ma rzemieślnicze lody. 

Najważniejszym adresem dla miłośników sztuki jest Pinacoteca Nazionale di Bologna z dziełami Rafaela, Giotta i Tycjana. Nawet jeśli nie jesteście pasjonatami malarstwa, warto zajrzeć choćby dla imponujących średniowiecznych i renesansowych fresków przeniesionych ze świątyni Santa Maria di Mezzaratta.

Warto zajrzeć także do Palazzo Fava i Palazzo Magnani, słynących z monumentalnych fresków rodziny Carraccich, oraz do Palazzo Pepoli Campogrande z zachwycającymi barokowymi dekoracjami. Miłośnikom sztuki współczesnej polecam natomiast dom i pracownię Giorgio Morandiego – jednego z najwybitniejszych włoskich malarzy XX wieku. Tam poznacie historię jego życia poprzez multimedialną ekspozycję.

Przeczytaj również: Bolonia mniej znana – odkryj nietypowe miejsca i sekrety miasta.